Η απεριόριστη πειθαρχία

Η απεριόριστη πειθαρχία. Μπορεί οι αμερικάνοι καθεστωτικοί να θέλουν να κάνουν “ξανά μεγάλη την αμερική” οχυρώνοντάς την όπου τους βολεύει, σίγουρα όμως δεν σκοπεύουν να κάνουν την google αμερικανική υπηρεσία ταχυδρομικών περιστεριών!
Πως εννοείται, λοιπόν, η “εθνική σφαίρα” που “χρειάζεται προστασία” (δηλαδή ακόμα περισσότερα όπλα…) μέσα στην παγκόσμια κρίση / αναδιάρθρωση, απ’ όλους αυτούς τους δυστυχείς ψηφοφόρους / υπηκόους που, την ίδια στιγμή που “ανακαλύπτουν” την θεραπευτική (έτσι νομίζουν…) για τα βάσανά τους αξία των συνόρων ζουν μέσα στο “παγκόσμιο χωριό” των επικοινωνιών και των συμβολικών και εμπορικών συναλλαγών; Ποια, ακριβώς, είναι η “πατρίδα” του μέσου λευκού αμερικάνου κατοίκου της νότιας Ντακότα που ενημερώνοταν σ’ όλη την προεκλογική περίοδο για την εκστρατεία του αγαπημένου του υποψήφιου ψόφιου κουναβιού από sites στημένα και ελεγχόμενα από πιτσιρικάδες (ή/και πράκτορες…) στο κράτος της μακεδονίας ή της γεωργίας (τα οποία αγνοεί όχι μόνο που βρίσκονται αλλά ότι υπάρχουν καν και καν), ε; Ποια, ακριβώς, είναι η “πατρίδα” του μέσου γάλλου κατοίκου της Μασσαλίας ή της Νάντης ο οποίος θα πέσει στην απόλυτη κατάθλιψη αν γίνει μια γερή απεργία στα ορυχεία σπανίων γαιών της κίνας, οπότε αυτός θα ξεμείνει από smart γκάτζετς – και μαζί θα ξεμείνει από “επικοινωνία”, “κοινωνικότητα”, “πρόσβαση”, ακόμα κι απ’ τον προσανατολισμό του μέσα στην πόλη του;

Βρίσκεται κανείς μπροστά στην κτηνώδη πραγματικότητα της ιδεολογίας· δηλαδή της ψευδούς συνείδησης. Και οι “φυσικοί φορείς” του εθνικισμού, που υπονοεί ένα αφηρημένο είδος “εθνικής αυτάρκειας” (επειδή στρατεύεται σε πολύ συγκεκριμένες μορφές αδιάλλακτης αρπαγής και λεηλασίας), είναι οι μικροαστοί. Γιατί αυτοί και μόνον αυτοί είναι ικανοί να παραμυθιαστούν ότι είναι “επαρκείς” και “αυτάρκεις” σαν άτομα και οικογένειες, με την κοινωνική έννοια της επάρκειας και της αυτάρκειας. Ότι στην τελική δεν έχουν ανάγκη κανέναν. Ο κόσμος τους είναι γενικά μικρός· κι αυτοί σπουδαίοι μέσα σ’ αυτόν. Τι ανάγκη να έχουν λοιπόν;

Αυτά είναι παλιά όσο και οι λάσπες. Η μαζικοποίηση των μικροαστών στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, μέσα απ’ την ιδιοκτησία / κατανάλωση εμπορευμάτων συνήθως ευτελούς πραγματικής αξίας (επενδεδυμένων όμως απ’ τους μηχανισμούς του θεάματος με υψηλό συμβολισμό), έφτιαξε το παραμύθι της διευρυμένης “μεσαίας τάξης” μέσα στις ολιγαρχίες της δύσης. Γι’ αυτή τη “μεσαία τάξη” υπάρχει κάτι ακόμα χειρότερο απ’ το “να χάσει τη δουλειά ΤΗΣ” (την δουλειά σαν ατομική ιδιοκτησία δηλαδή): κι αυτό είναι να χάσει τα υλικά ερείσματα των φαντασιώσεών της. Γι’ αυτό οι ξεπεσμένοι απ’ την “μέση” της κοινωνικής πυραμίδας γίνονται εύκολα μνησίκακοι. Το πιο επείγον και ορμητικό που αναβλύζει απ’ τα στραπατσαρισμένα dreams τους δεν είναι η λογική αιτιολόγηση της κατάστασής τους και η διαύγαση του τι είναι, τελικά, ο καπιταλισμός που τόσο αγάπησαν. Είναι η εκδίκηση.
Στη φάση της ανόδου τους (ακόμα κι αν είναι φαντασιωτική) οι μικροαστοί ξεφορτώνονται τους φίλους τους. Στην φάση της καθόδου δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς εχθρούς. Εκατόν μια φορά στις εκατό οι “εχθροί” θα είναι κάπου κοντά, κάπου μέσα σ’ αυτό που θεωρούν αντιληπτικό τους ορίζοντα.
Αλλά υιοθετούν σαν εχθρούς εύκολα και με χαρά κι εκείνους που τους υποδεικνύουν τα αφεντικά τους. Ακόμα κι αν είναι στην άλλη άκρη του κόσμου… Στη φάση της μνησικακίας και της εκδικητικότητας, και μόνον σ’ αυτήν, οι μικροαστοί “διευρύνουν τους ορίζοντές τους”! Μόνο και μόνο για να θρέψουν την πανούκλα του πληγωμένου εγωϊσμού τους.

sarajevomag

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s