Τυχαίοι θάνατοι.

Ή θάνατοι τυχαίων; Είναι σίγουρο ότι κανένας κοτζάμ υπουργός δεν θα ήθελε να σχολιάσουν τον βίαιο θάνατο κάποιου δικού του σαν “πώς κάνετε έτσι; θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε”. Αν, για παράδειγμα, το 6χρονο εγγόνι (δεν ξέρουμε αν έχει, ευχόμαστε να είναι μια χαρά πάντως) του κυρίου (με την έννοια: αφεντικό) Μουζάλα πέθαινε ουρλιάζοντας καθώς καιγόταν ζωντανό, ο υπουργός δεν θα τολμούσε να μιλήσει για “τυχαιότητα”.
Είναι επίσης σίγουρο ότι όλοι οι άνθρωποι της εξουσίας είναι (ή γίνονται) καθάρματα. Γι’ αυτούς οι θάνατοι των άλλων, ειδικά εκείνων που κρατούν αιχμάλωτους, είναι “τυχαίοι”. Θα μπορούσαν να συμβούν οπουδήποτε. Και κρίνουν “τυχαίους” τους θανάτους επειδή για “τυχαίους” έχουν τους αιχμαλωτούς τους. Δεν είναι παρά συστατικά μιας μάζας χρήσιμης για διάφορα παιχνίδια και μπίζνες. Cool λοιπόν…
Όχι όμως. Πρόκειται για δολοφονίες: σ’ αυτούς τους ανθρώπους που τους απαγορεύεται (με διάφορες μορφές βίας) να ζήσουν σαν άνθρωποι, σ’ αυτούς τους ανθρώπους που το μόνο που τους επιτρέπεται είναι να πεθαίνουν (συναισθηματικά, ηθικά), κανένας θάνατος δεν είναι “τυχαίος”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s